11 dagen opwarmen

Dat was in Nevache, samen met Sofie en Ingrid. We vonden een zalige gite d'etappe - La Découverte. Een paar dagjes rotsklimmen, veel far niente (bewust niets doen), enkele familietochtjes en een paar keer eens testen of de conditie in orde was. Op een top waar geen mens komt. En op één dag na schitterend weer.

We hadden alle drie ons intens moment. Het onbekende pad langs de Clarée, de helderste rivier van Frankrijk. Helemaal alleen tussen waanzinnige rotstorens en grotten met een mooier uitzicht dan bij de klassieke meertjes, waar de mensen over elkaar struikelen. Zitten schetsen en verrast worden door een reetje op 30 m afstand.

Vandaag is een overgangsdag. Ingrid en Sofie namen de flitstrein naar huis. Ik kon er nog een klein tochtje uitpersen vlak boven Bardoneccia, naar de Col de Frejus, voor de hoosbuien het wandelen (en het rijden over afgelegen bergstraatjes) onmogelijk maakte. Goed getimed. Beter vandaag dan tijdens de tocht volgende week.

Genieten op Col des Marches

Na een prachtige nacht kon alles direct droog de rugzak in. Ik koos dus voor een compleet ontbijt in de Refuge des Marches 20 min verderop ipv. de hele corvee van het eigen ontbijt (iets wat je normaal zo langzaam mogelijk doet om alles te laten drogen en om zelf op te warmen).

Heerlijk relax ontbijt in een kleine gezellige hut.

De klim naar de Col des Marches ging heel vlot. Af en toe omdraaien voor het uitzicht. De col zelf? Machtig. Wat een uitzichtspunt. Barre des Ecrins - Meije - Rateau met perfect geplaatst de kalkketen van les Cerces ervoor, de drie pieken van Les Aiguilles d'Arves, Les Grandes Rousses...

Ik daal even traag af als ik klom. Wat een prachtige dag voor dit panorama.
In plaats van de directe weg naar Valmeinier steek ik door langs een meertje naar La Loza. Vlinders, miljoenen vlinders. Dagpauwoog, Apollovlinder, Koninginnepage, een paar soorten Aurelia's en zandoogjes en dambordjes en blauwtjes en nog veel andere soorten.

Langs de vallei en een korte klim kom ik terug in Valmeinier 1800. De stoffige lelijkheid van een skistation in de zomer bleef minimaal.

Uit de hand gelopen inlooptochtje

Ik was er echt aan toe. Bergen, hoogte, uitzicht, stappen bewegen, voelen dat die spieren in dat lijf er zijn. Bergen, bergen, bergen.

Dus zei de rest van de familie - waar wacht je op?

Eh... OK!

Snel de Franse stafkaarten afzoeken naar een haalbare 2 daagse, met de eerste dag niet te hoog - acclimatiseren weet je wel. En op een plek wasr ik nooit eerder was. Ik koos voor Lac de Bissorte / Les Marches. Vanuit Valmeinier vlot te bereiken met een panoramapad dat een heel eind op  2100 m blijft. Enfin min of meer toch.

Het is echt een mooi pad. Het eerste stuk met heerlijke uitzichten op de Col du Télégrahe en z'n fietstoeristen en dan de halve Maurienne. Dan een paradijselijke alpenwei met het Lac du Loup en daarna een alp met een paar 1000 schapen. Overal massaal veel bloemen en vlinders. En dan zat ik er zo ver door dat ik niet meer genoot van de prachtige lorkenbossen in de Bissorte-vallei. Het pad wordt alleen nog onderhouden op het stuk naar het stuwmeer. De rest niet. Geen markeringen, geen ploeg met de kettingzaag en de bobcat als er lawineschade is. Mislopen, over puin en bomen klauteren en natuurlijk veel meer op en neertjes dan ik had verwacht.

Ik kreeg wat ik wou. Een overdosis.

Avondeten om 8h30. Rivierdouche. En net als de tent er staat genieten van de volle maan en de eerste sterren. 

Blinde vlek in mijn favoriet stukje Franse Alpen

Mijn favoriet stukje Franse Alpen : geen twijfel mogelijk : de Maurienne.
Alhoewel, het had ook de Ecrins kunnen zijn.

OK, de bergen zijn niet zo hoog als in het Mont Blanc massief. Maar het regent er veel minder, de natuur is er rijker, de bergen zijn er nog niet volledig bekabeld en bepretparkt. Je ontmoet er mensen die echt in de bergen wonen en werken en geen full-time entertainer van toeristen zijn. Je kan er urenlang ronddwalen zonder iemand tegen te komen. De grens met Italië zorgt voor heerlijke gerechten in iedere berghut en voor een hele reeks forten en bunkers die wachten om verkend te worden.

Ik kies deze zomer voor een wandelweek in een blinde vlek. De hele Vanoise en hele stukken Maurienne heb ik al verkend met dag- of trektochten. Het massif d'Ambin bleef grotendeels decor in de verte. Het plan : drie dagen slapen in Italië, drie dagen slapen in Frankrijk, een keer of vier de grens over. Langs kleine smokkelpaden, langs passen die pas sinds kort, met het wegsmelten van de gletschers, vlot begaanbaar zijn en langs de pas die Hannibal met zijn Carthaags leger zou gebruikt hebben om Rome aan te vallen een eeuw of twee voor Caesar.